Η
ιδέα αρμονικής σύνδεσης των επισκεπτών με
τη φύση και το περιβάλλον δεν είναι
καινούργια. Η
μακροχρόνια και επιτυχημένη συμμετοχή
κοινοτήτων σε όλο τον κόσμο είχε σαν
αποτέλεσμα να χαρακτηριστούν ως αγροτικά-
τουριστικά θέρετρα τουριστικοί
προορισμοί όπως οι οινοπαραγωγικές
περιοχές της Ευρώπης και των Ηνωμένων
Πολιτειών. Πολλές τέτοιες κοινότητες
προέβλεψαν τις μελλοντικές κατευθύνσεις
του τουρισμού περισσότερο από ένστικτο
παρά με βάση κρατικές οδηγίες και
συνήθως με σημαντικές ίδιες επενδύσεις
ώστε να επιτύχουν (αν το καταφέρουν) τα
επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
Οι
τουρίστες επιδιώκουν συχνά να βρεθούν σε
ένα τοπίο που δεν έχει απολύτως καμία σχέση
με αυτό που έχουν συνηθίσει, για
να βιώσουν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής.
Οι κοινότητες
που βασίζονται στον τουρισμό θα έπρεπε να
έχουν σαν στόχο να διατηρήσουν την
πολιτιστική τους κληρονομιά και ένα καθαρό
περιβάλλον. Η
υπερ-εμπορευματοποίηση
μπορεί να καταστρέψει τον χαρακτήρα μιας
κοινότητας σε λίγα χρόνια, αφήνοντας
πίσω της φαστφουντάδικα και πάρκα υδάτινης
αναψυχής.
Διακοπές
αφιερωμένες στην εξερεύνηση της υπαίθρου
και γραφικών χωριών, στην εξοικείωση με
την τοπική κουζίνα και την λαϊκή τέχνη
μπορεί να αποτελέσουν ένα δροσερό και
απολαυστικό διάλειμμα από το αστικό
περιβάλλον που οι περισσότεροι βιώνουν
καθημερινά. Ο ενημερωμένος ταξιδιώτης
μπορεί επίσης να συμβάλλει άμεσα στην
προσπάθεια ανάπτυξης του περιβαλλοντικού
τουρισμού, αν υποστηρίξει τις κοινότητες
που εργάζονται για την διατήρηση των
τοπικών τους παραδόσεων.
Στην
Κρήτη προτείνονται ήδη διάφορες μορφές
περιβαλλοντικού τουρισμού – από
μονοήμερες επισκέψεις σε αρχαιολογικούς
χώρους ή σε ελαιοτριβεία, παραδοσιακά χωριά
και λαογραφικά μουσεία, μέχρι πολυήμερες
εκδρομές στη φύση και εκδρομές «περιπέτειας»,
ενώ υπάρχουν και ξενοδοχεία που
λειτουργούν σε οικολογική βάση με κήπους
βιολογικής καλλιέργειας και καταφύγια
πουλιών.
Το πλήρες άρθρο στο τεύχος
62 των ΣΤΙΓΜΩΝ
