Αχιλλέας Δραμουντάνης

Ο καλλιτέχνης πρέπει να κοιτάζει ευθεία στα μάτια τον άνθρωπο

Ο Αχιλλέας Δραμουντάνης ζει μόνο από τη μουσική. Εν τούτοις δεν θεωρεί τον εαυτό του «επαγγελματία». Αυτό που τον ωθεί δεν είναι το χρήμα, ούτε η δόξα, αλλά η αγάπη του κόσμου και ο σεβασμός για τον τόπο του και τη μουσική του.
Γι’ αυτό και πιστεύει πως αν ο καλλιτέχνης την ώρα που παίζει κοιτάζει τους ανθρώπους χαμηλά, κάπου εκεί προς την τσέπη δηλαδή, δεν ρίχνει απλώς τον εαυτό του αλλά και την ίδια την παράδοση που εκπροσωπεί, άποψη που ταιριάζει με την «αορίσια» καταγωγή του, καθώς ο πατέρας του κατάγεται από τα Ανώγεια κι η μητέρα του από τα Βορίζα…

Ποια είναι η γνώμη σου για τις μαντινάδες που κι αυτές το τελευταίο καιρό χωρίζονται σε «παραδοσιακές» και σε ένα άλλο, νέο είδος με πιο «μοντέρνο» χαρακτήρα.
Οι μαντινάδες για μένα είναι θέμα καθαρά προσωπικό και θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για ένα άνθρωπο που θέλει να περιγράψει τα συναισθήματα του, τα όνειρα του, τις σκέψεις του και γενικά κάθε τι που υπάρχει μέσα του. Αυτές τώρα οι «άλλου είδους» μαντινάδες που κι εγώ φυσικά γνωρίζω πολύ καλά, δε με εκφράζουνε οπότε κατά συνέπεια δε μου αρέσουν. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζεται όπως νομίζει, παράλληλα όμως έχει και υποχρέωση να μην προσβάλει ήθη, έθιμα και παραδόσεις.

Θεωρείς ότι οι σημερινοί λυράρηδες, όχι μόνο της γενιάς σου αλλά και οι μεγαλύτεροι, έχουν σεβαστεί την παράδοση;
Υπάρχουν σήμερα κάποιοι καλλιτέχνες, που δε ξέρω αν είναι πολλοί ή λίγοι αλλά θέλω να πιστεύω ότι είναι λίγοι, οι οποίοι δεν σέβονται όπως πρέπει την παράδοση. Ας μη ξεχνάμε όμως πως το κακό μπορεί να γίνει ακόμα κι αν δεν υπάρχει πρόθεση. Κι εγώ ας πούμε μπορεί με το μυαλό μου να νομίζω πως ο τρόπος που στηρίζω τη παράδοση είναι ο καλύτερος κι ουσιαστικά να είναι λάθος. Τι το είναι όμως και τι δεν είναι στην πραγματικότητα ο μόνος που μπορεί να το δείξει είναι ο χρόνος.
Ένας λυράρης που παίζει είτε σε ένα γάμο, είτε σε μια βάφτιση, είτε σε μια εκδήλωση, δεν πρέπει να κοιτάζει χαμηλά, εννοώ να κοιτάζει τον άλλο την ώρα που βάνει το χέρι στη τσέπη κι ανάλογα το τι λεφτά θα του βάλει να παίξει. Ο καλλιτέχνης πρέπει να κοιτάζει ψηλά, ευθεία στα μάτια των ανθρώπων κι η ευχαρίστησή τους να γίνεται το μόνο κίνητρο που θα τον αναγκάζει να παίζει καλύτερα. Εγώ προσωπικά, μέχρι στιγμής τουλάχιστον μια και δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, δεν το έχω κάνει ποτέ αυτό εύχομαι να με βοηθήσει ο Θεός να μη το κάνω ποτέ. Για μένα το πιο σημαντικό κίνητρο για να αποδώσω σε ότι κάνω είναι να βλέπω τον κόσμο που βρίσκεται απέναντι μου να διασκεδάζει, να νιώθω πως του αρέσει αυτό που κάνω, κι όχι να περιμένω από το πόσα μου βάζουνε για να παίξω καλά ή κακά, να παίξω λίγο ή να παίξω πολύ, κάτι τέτοια εγώ ούτε τα παραδέχομαι ούτε τα ασπάζομαι

Κείμενο και φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορoύν να αναπαραχθούν κατόπιν συννενόησης με τον εκδότη (niko@stigmes.gr) και με αναφορά στην πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ, το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση στο http://stigmes.gr