Το να συναντήσεις όμως ένα μαντιναδολόγο που να έχουν εκδώσει βιβλίο του οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σίγουρα δεν είναι κάτι τόσο συνηθισμένο… Ο λόγος για τον Αριστείδη Χαιρέτη ή Γιαλαύτη που, όπως λέει ο ίδιος, ζει μόνο όταν γράφει μαντινάδες και τα πόδια του πατούν στη γη μόνον όταν χορεύει…
Όλοι λεν και γράφουν μαντινάδες στην Κρήτη, όμως αυτό είναι καλό ή κάπου χάνουν την καλλιτεχνική τους αξία;
Προσωπικά εγώ δεν θα ήθελα να γίνω κριτής κανενός… Από την άλλη πάλι δε μπορώ να μη συμφωνήσω με το ότι «το πολύ κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς…» κι η μαντινάδα είναι η ιστορία της Κρήτης και δε μπορείς να τη χρησιμοποιείς όπως σου ΄ρθει. Μαντινάδα δε μπορείς να γράψεις αν δεν πονέσεις οπότε δεν είναι δυνατόν ο άλλος να λέει το «τέσσερα επί τέσσερα», «μνήμα μου» και «το τηλέφωνο μου» και να ισχυρίζεται ότι γράφει και μαντινάδες, προς Θεού…
Ποια είναι η γνώμη σας για τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές που βγαίνει ο καθένας και λέει όποια μαντινάδα του κατέβει εκείνη τη στιγμή στο κεφάλι;
Μάλλον δε συμφωνώ, η μαντινάδα είναι βαθύ συναίσθημα, πόνου ή χαράς δεν έχει σημασία και την ώρα που βγαίνει από μέσα σου μιλεί η ψυχή, δε μιλεί το σώμα. Οπότε δε μπορεί να δημιουργηθεί κατόπιν παραγγελίας. Όπως σου είπα - και επιμένω σ΄ αυτό - μόνο αν ερωτευτείς πολύ ή αν πονέσεις πολύ μπορείς να γράψεις μαντινάδα. Μόνο αν ζήσεις έντονα δηλαδή, εξάλλου τι άλλο είναι η ζωή από πόνος αφού «ένα ποτήρι είν΄ η ζωή και είναι νερό γεμάτο και πίνουμε γουλιά-γουλιά και φτάνουμε στον πάτο»...
ΡΙΚΗ ΜΑΤΑΛΛΙΩΤΑΚΗ
Η πλήρης παρουσίαση και
αποκλειστική συνέντευξη στο
τεύχος
86
των ΣΤΙΓΜΩΝ
