Μοιρασμένος σε καταγωγή ο Νίκος Ηλιάκης, από πατέρα Ρεθυμνιώτη και μάνα Μεσσαρίτισα. Στην καρδιά του όμως η αγάπη για την Κρήτη δεν επιδέχεται απολύτως κανένα μοίρασμα, αγαπά τον τόπο του “από τη μια μπάντα να πάει στην άλλη” όπως λεει. Γέννημα θρέμμα άκρως καλλιτεχνικής οικογένειας, παππούς, πατέρας , μπαρμπάδες, όλοι έπαιζαν κι από κάποιο όργανο, μυήθηκε σε πολύ μικρή ηλικία από τον πατέρα του στην μουσική ιεροτελεστία της λύρας στην μαγευτική φύση του χωριού του  Μαλάκι Ρεθύμνου. Τα πρώτα καθοριστικά μουσικά ηχοχρώματα που έφτασαν στ’ αυτιά του από τον πατέρα – δάσκαλο του ψιθύριζαν: ¨Μη δεις ποτέ τη λύρα σαν επάγγελμα που θα ρίξει στα πόδια σου πεντοχίλιαρα. Αν την δεις έτσι αυτό  θα χαλάσει την αρμονία της μουσικής μέσα σου, την αρμονία της ψυχής σου...».

Την άκουσε την παραγγελιά ο Νίκος Ηλιάκης κι έμαθε να φορά τη φόρμα της εργατιάς το πρωί και το κουστούμι το βράδυ, για να ανέβει στο πάλκο με τη λύρα του. Έμαθε να μην είναι αναγκασμένος να συμβιβάζεται και να παραχωρείται προς χάριν του εύκολου καλλιτεχνικού κέρδους... Χαμηλών τόνων και ήπιου προφίλ άνθρωπος, προτιμά να μη μιλά για τον εαυτό του αλλά να αφήνει τους άλλους να μιλάνε για τον ίδιο, όπως λεει. Εκείνο όμως για το οποίο καμαρώνει ανεπιφύλακτα είναι ότι «εγώ έμαθα να είμαι και του λιμανιού και του σαλονιού. Γι αυτό κιόλας δεν φοβάμαι και τα καλλιτεχνικά σκαμπανεβάσματα...»

ΡΙΚΗ ΜΑΤΑΛΙΩΤΑΚΗ

 Ερ. Έντονη αντιπαράθεση μεταξύ «παραδοσιακών» καλλιτεχνών και «εκσυγχρονιστών».  Θα πρέπει κάποιος οπωσδήποτε να πάρει θέση ή υπάρχει μια Κρητική μουσική που εξελίσσεται και διαφοροποιείται όπως όλα γύρω μας.

Εξαρτάται πως το βλέπει και κάτω από ποιο πρίσμα το βλέπει το θέμα ο καθένας. Άλλοι πιστεύουν ότι το να βάζουν καινούργια όργανα μέσα στα παραδοσιακά λέγεται εξέλιξη. Εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ εξέλιξη. Βέβαια, για να μην είμαστε ακραίοι, θα μπορούσε να γίνει μια πολυμορφία μουσικών ακουσμάτων, με πολλά όργανα εννοώ, αρκεί μόνο αυτά τα όργανα να είναι φυσικά κι όχι ηλεκτρονικά. Πιστεύω ακράδαντα πως όταν η λαϊκή μουσική έκφραση και στη προκειμένη περίπτωση η κρητική μουσική έκφραση τυποποιηθεί και μπει σε καλούπια, γίνει κονσέρβα μουσικής, χάνει τον ψυχισμό της, χάνει την ελευθερία της ψυχής που στην άλλη περίπτωση της διατίθεται άπλετη, με αποτέλεσμα να βγαίνει ένα πολύ στάνταρ, προσχεδιασμένο αποτέλεσμα. Αντίθετα μπορεί να μπει για παράδειγμα ένα φυσικό μπάσο που παίζεται με ψυχή κι όχι με ηλεκτρονική μορφή, αλλά έως εκεί. Συνθεσάιζερ και τέτοια δε νομίζω ότι έχουν καμιά απολύτως θέση και σχέση με τη δική μας μουσική (....)

Ερ. Υπάρχει συγκρητισμός στη κρητική μουσική ή οι παραδοσιακές «κόντρες» έχουν μεταφερθεί και εδώ;

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής θα έλεγα πως δυστυχώς, όσο κι αν με θλίβει η παραδοχή, υπάρχει και στη μουσική ετούτη η διαφωνία. Όμως εμείς σαν παγκρήτιος σύλλογος που είμαστε λειτουργούμε εντελώς αμερόληπτα κι ενδιαφερόμαστε για όλα τα μουσικά ηχοχρώματα του τόπου μας και πασχίζουμε να αναδείξουμε τη πολυπλευρικότητα της μουσικής μας ταυτότητας που, πιστέψτε με, είναι αφάνταστα μεγάλη κι όχι μονότονη όπως θέλουν να την παρουσιάσουν ορισμένοι. Αντίθετα, διαθέτει πάνω από τριάντα μουσικές εκφράσεις. Δεν είναι μόνο ο πεντοζάλης, η σούστα, ο μαλεβυζώτης κι ο συρτός, οι χοροί της Κρήτης. Είναι ο «τριζάλης», είναι ο «πανωμερίτης», ο «ιτιανός πηδηχτός», ο «στειακός πηδηχτός», οι «στειακές κοντυλιές», ο «ερωτόκριτος», τα «ταμπαχανιώτικα», η «σούστα η ρουμαθιανή», ο «ανωγειανός πηδηχτός» και χίλια άλλα ακόμα.  Με μαντολίνο, με μαντόλα, με βιολί, με λύρα, με λαούτο, με μπουλγαρί, με ασκομαντούρα, με όλα τα φυσικά μουσικά όργανα που παίζονται στη Κρήτη και μπορούμε να αναδείξουμε.

Από το τεύχος 63 των ΣΤΙΓΜΩΝ

Αναζητείστε Κρητική μουσική από το Νίκο Ηλιάκη στο Creta Shop