|
| |
Οι μαντινάδες είναι
ένα διονυσιακό χιπ-χοπ
|
|
Συναντηθήκαμε στο εστιατόριο Red της Αθηναϊδας, λίγο πριν αρχίσει η μουσική παράσταση «Μπιμπερό». Σταθερός στις άνετες ενδυματολογικές του επιλογές - που φαίνεται να τον διασκεδάζουν πολύ - εμφανίστηκε με ολόσωμο μαύρο κολάν και κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά, παράγγειλε πράσινο τσάι και εσπρέσο και έβγαλε από την τσάντα του ένα μανταρίνι: «κάνω δίαιτα» μου εξήγησε. Με τριάντα χρόνια πορεία στη μουσική, με περισσότερα από 40 προσωπικά cd σε κυκλοφορία, έχοντας γράψει μουσική για 50 θεατρικά έργα, soundtrack για πολλές ταινίες, τρία βιβλία, έχοντας συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες (ορισμένες φορές ανατρεπτικά), ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι μια πληθωρική προσωπικότητα, κάτι που γνωρίζει καλά και απολαμβάνει πολύ.
Καταγωγή από Κρήτη και μάλιστα «από οκτώ παππούδες» όπως αναφέρεις στο αυτοβιογραφικό βιβλίο σου «Μόνο για Χρήστες» που κυκλοφόρησε πρόσφατα…
Η μάνα μου είναι από το Νίπος του Αποκόρωνα, κοντά στις Βρύσες. Για τους οκτώ παππούδες τώρα, όταν ήμουν μικρός και πήγαινα στο χωριό, όποιο γέροντα θείο συναντούσα τον θεωρούσα παππού μου. Παππούδες λοιπόν με την ευρεία έννοια….
Νικά το θάνατο ο δημιουργός αφήνοντας πίσω του έργο;
Ας είμαστε ταπεινοί και σοβαροί. Πήγα στ’ Ανώγεια και άκουσα τα πιτσιρίκια που έλεγαν μαντινάδες του Δία στο Λουδοβίκο, πράγματα που αντέχουν 2500 χρόνια… Το να αφήσει ένας δημιουργός σήμερα μιαν απόηχο μνήμη είναι πάρα πολύ δύσκολο.. Έχουνε γίνει τόσο πάρα πολύ όλα, κανονικά η μουσική θα έπρεπε να έχει τελειώσει στο Μότσαρτ ή στο Μπαχ, έχουν γίνει όλοι οι συνδυασμοί…
Έχεις συνεργαστεί κατά καιρούς με διάφορους καλλιτέχνες με τους οποίους βγάζεις πράγματα διαφορετικά από αυτά που μας έχουν συνηθίσει, με τα οποία είναι ταυτισμένοι. Το Ρουβά, τη Στανίση…
Και όχι μόνο… Και στις κανονικές μου «μεγαλόγνωμες» συνεργασίες με την Άλκηστη, το Μητσιά, την Τάνια, το Μαρίνο, την Γαλάνη, πάντα θέλω να προχωράμε ένα βήμα πιο μέσα από αυτό που είναι ορατό. Και όσο πιο έτοιμος είναι τεχνικά ένας καλλιτέχνης, τόσο πιο εύκολο μου είναι να του ζητήσω το κάτι παραπάνω, που είναι η ψυχή. Λοιπόν για να τραβήξεις από αυτό το σκοτεινό πηγάδι του καθενός κάτι, πρέπει να το κάνεις κατ’ αρχήν δια της προσεγγίσεως…Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο τρόπο για να τους ψαρέψεις, κάτι συγκεκριμένο πρέπει να συμβεί εκείνη την ώρα κι αυτό το κάτι αποτυπώνεται μ΄ έναν παράξενο τρόπο, το καταλαβαίνουμε όλοι μας…
Αν σε άφηναν σ΄ ένα ερημονήσι κι έπρεπε να πάρεις μία μόνο μουσική σύνθεση, μια μόνο μουσική μαζί σου, ποια θα ήταν αυτή;
Καμία δε θα έπαιρνα πια… Θα έπαιρνα μόνον αυτά που θυμάμαι. Όταν πηγαίνω στον Άγιο Νικόλαο τα καλοκαίρια κάθομαι και γράφω τι τραγουδάν τ΄ αηδόνια. Το περασμένο καλοκαίρι, ήταν να κάνω ένα μουσικό θέμα για την Ελλάδα, είχα ξυπνήσει στις έξη το πρωί κι έγραφα τις νότες που άκουγα από τα αηδόνια. Ξυπνά λοιπόν ένας φίλος και μου λέει «καλά έχεις τρελαθεί»; Γιατί σφύριζα και τα πουλιά μου απαντούσαν. «Σκέφτεσαι» μου λέει «αυτό το πουλί που ακούει ένα χοντρόπουλο να του επαναλαμβάνει τις ίδιες νότες τρεις οκτάβες κάτω τι θα φαντάζεται»; Θα ξεκίναγα, λοιπόν, στο ερημονήσι να ξαναβρώ τη μουσική του περιβάλλοντος από την αρχή. Να καταγράψει το μυαλό μου ποια είναι η μουσική του νερού, η μουσική του αέρα…
ΝΙΚΟΣ
ΚΑΡΕΛΛΗΣ
(Το
πλήρες
άρθρο στο
τεύχος
νο 81 των ΣΤΙΓΜΩΝ)
Κείμενο και
φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορoύν να
αναπαραχθούν κατόπιν συννενόησης με τον εκδότη και μόνον εάν αναφέρεται
η πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ,
το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση
στο http://stigmes.gr
|
