|
| |
Είμαι ένας μονομανής της μουσικής
|
 |
Έφτασα στο σπίτι του Νίκου Μαμαγκάκη, στην οδό Στίλπωνος, στο Παγκράτι,
ταυτόχρονα με ένα φορτηγό που μετέφερε πενηντατρείς χιλιάδες cd, την πλήρη
επανέκδοση του ηχογραφημένου έργου του συνθέτη. Δε μιλάμε για απλή επανεκτύπωση
βέβαια, εδώ και δεκαπέντε χρόνια ο, 78ρονος σήμερα, Νίκος Μαμαγκάκης
ενορχήστρωσε, ηχογράφησε, επεξεργάστηκε ηχητικά, σχεδίασε εκ νέου τα εξώφυλλα
για εικοσιένα cd που κυκλοφορούν πλέον από την δική του δισκογραφική εταιρεία,
την οποία ίδρυσε για να αποφύγει το κερδοσκοπικό κύκλωμα των καρχαριών του χώρου.
Η στιγμή είναι συναισθηματικά φορτισμένη και αυτό συμβάλλει στον χειμαρρώδη λόγο
του Νίκου Μαμαγκάκη, που αναφέρεται στην ιστορία της μουσικής όλου του 20ου
αιώνα… Η εργογραφία του περιλαμβάνει όλα τα είδη: ηλεκτρονική μουσική,
ορχηστρική, μουσική δωματίου, όπερες, θεατρική μουσική, σύγχρονο έντεχνο
τραγούδι, λαϊκό, μελοποιημένη ποίηση, πειραματισμούς σε νέες φόρμες… Με το ένα
πόδι στην διεθνή πρωτοπορία και το άλλο σε σκοπούς και τραγούδια που έχουν
σημαδέψει το μουσικό μας υποσυνείδητο, συνέπλευσε μουσικά με προσωπικότητες όπως
ο Καρλ Ορφ, ο Στοκχάουζεν, ο Ιάννης Ξενάκις, έγραψε μερικά από τα δυσκολότερα
έργα της παγκόσμιας μουσικογραφίας, τα οποία περιλαμβάνονται σταθερά στο
ρεπερτόριο σημαντικών μουσικών σχημάτων σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα «ευθύνεται»
για πολλά από τα τραγούδια της Βουγιουκλάκη στις ταινίες της Φίνος Φιλμ (ξέρετε,
«Η νεράϊδα και το παλληκάρι», «Η αρχόντισσα και ο αλήτης», τέτοια), για
διαχρονικά τραγούδια όπως το «Η αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί» με τη Τζένη
Βάνου, για τη μουσική επένδυση των ταινιών του Νίκου Περάκη, του εμπορικότερου –
με την θετική έννοια – σκηνοθέτη μετά την χρυσή εποχή του Ελληνικού
κινηματογράφου και πολλών άλλων κινηματογραφικών, θεατρικών και τηλεοπτικών
παραγωγών στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Γεννημένος στο Ρέθυμνο και πρώτος ξάδερφος του Ανδρέα Ροδινού, του μύθου της
Κρητικής μουσικής, από τον οποίο πιστεύει ότι έχει μπολιαστεί γονιδιακά, ο
καλλιτέχνης είδε πρόσφατα να κυκλοφορεί η βιογραφία του, γραμμένη από τον Πάνο
Χρυσοστόμου, με τίτλο «Μουσική ακούω, ζωή καταλαβαίνω». Και πράγματι, μετά από
δυο ώρες που περάσαμε εκατέρωθεν ενός τεράστιου γραφείου χωμένου κάτω από
παρτιτούρες, κασετόφωνα, υπολογιστές και μουσικά όργανα, μιλώντας για τον
Χατζιδάκη, τον Θεοδωράκη, τον Σαββόπουλο, τον Σκαλκώτα, τους Beatles και τους
Rolling Stones, τον Γιάννη Χρήστου, τον Παπαθανασίου, την Σαββίνα Γιαννάτου, το
Τζουγανάκη, τους νέους Ανδρέα Σπυράκη και Μαρία Λούκα, καταλαβαίνω ότι ο Νίκος
Μαμαγκάκης δεν γράφει και ακούει μόνο μουσική, αλλά αναπνέει μουσική, σκέπτεται
μουσική, ζει μουσική, στον υπερθετικό βαθμό…
>>>>>>>>>>
Νίκος Καρέλλης
Η πλήρης συνέντευξη
στο
τεύχος
93 των ΣΤΙΓΜΩΝ
Κείμενο και
φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορoύν να
αναπαραχθούν κατόπιν συννενόησης με τον εκδότη (niko@stigmes.gr) και με αναφορά στην πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ,
το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση
στο http://stigmes.gr
|
