Με πατέρα Χανιώτη και μητέρα Ρεθυμνιώτισσα, λίγη σημασία έχει ότι γεννήθηκε στην Αθήνα και αποτελεί «υβρίδιο Αθηναίου - Κρητικού», όπως λέει ο ίδιος χαριτολογώντας. Η Κρήτη ήταν πάντα τόσο έντονα παρούσα στην σκέψη του που άρχισε να εξερευνά τα ακούσματα της λύρας, του χαρακτηριστικά κρητικού οργάνου, από τα δεκατρία του. Έκτοτε όχι μόνο αφιέρωσε με πάθος το πιο μεγάλο μέρος της ζωής του στη λύρα και τη διδασκαλία της αλλά δε σταμάτησε λεπτό τη προσπάθεια του να την εντάξει με αξιοπρέπεια σε ένα νέο είδος μουσικής, που ο ίδιος έχει ονομάσει «ποπ- ροκ - έθνικ», για να δικαιωθεί με την τελευταία, μεγάλη επιτυχία «στης εκκλησιάς την πόρτα», που τραγουδά ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Τι είναι για σένα η λύρα; 
Η λύρα κι εγώ έχουμε συνδεθεί σε καλά και κακά, σε όμορφα και άσχημα, σε λύπη και σε χαρά, στην έκφραση των συναισθημάτων μου γενικότερα, οπότε όπως αντιλαμβάνεσαι ο ρόλος της είναι κάτι παραπάνω από σημαντικός, δύσκολο να καταφέρω να τον εκφράσω με δυο λόγια.
... 
Να φτάσουμε τώρα και στη τελευταία σου μεγάλη επιτυχία, στο τραγούδι «στης εκκλησιάς τη πόρτα», το οποίο το τελευταίο διάστημα ακούγεται σε όλη την Ελλάδα από το στόμα του Νίκου Πορτοκάλογλου
Ουσιαστικά τούτη η επιτυχία είναι το κερασάκι στη τούρτα στη συνεργασία μου με το Νίκο, τις ζωντανές εμφανίσεις μας, αλλά και μέσα από άλλες δουλειές του όπου έχω παίξει λύρα, καθώς επίσης και στη συνεργασία μου με το φίλο μου, συνθέτη και στιχουργό Γιάννη Στρίγκα με τον οποίο γράφουμε μαζί τα τραγούδια.. Θεωρώ λοιπόν πως όλη αυτή η μεγάλη προσπάθεια που κάναμε τόσα χρόνια, δικαιώθηκε πλέον με την επιτυχία που απέκτησε το τραγούδι «στης εκκλησιάς τη πόρτα». Πρέπει να σου πω πως είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια και υπήρχε σε ένα δίσκο ήδη από το 1998, τώρα είναι μια επανεκτέλεση που ο κόσμος δικαίωσε. 
Που κατά τη γνώμη σου οφείλεται η τόσο μεγάλη τωρινή αποδοχή του;
Πρώτον στο ότι για την επιτυχία ενός τραγουδιού υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή και για «της εκκλησιάς την πόρτα» τούτη προφανώς ήταν η κατάλληλη στιγμή. Δεύτερον, για το «ποπ- ροκ- έθνικ» στιλ μουσικής έχει κυλήσει πλέον πολύ νερό στο αυλάκι από το 1998 που με το φίλο μου το Γιάννη το Στρίγκα αρχίσαμε να το δημιουργούμε, ουσιαστικά εμείς πρώτοι,. Έκτοτε σαν μουσικός είχα συμμετοχές με τη λύρα μου σε διάφορα τέτοιου είδους τραγούδια, όπως π.χ. στο «Τι λείπει, τι φταίει» που τραγούδησε η Ελευθερία Αρβανιτάκη, στο «Μοίρα μου έγινες» της Αντριάνας Μπάμπαλη, είχα ακόμα συμμετοχή σε δισκογραφία με το Βασίλη το Παπακωνσταντίνου κι όλα αυτά όπως καταλαβαίνεις είχαν σαν συνέπεια ο ήχος της λύρας σε πιο μοντέρνες μορφές μουσικής να αρχίσει να γίνεται οικείος. Επιστέγασμα όλων αυτών νομίζω πως είναι η επιτυχία του τραγουδιού « Στης εκκλησιάς την πόρτα»
Ή πρώτη θέση στην Γιουροβίζιον με τη λύρα μήπως συνέβαλλε στο να κατοχυρωθεί περισσότερο το στιλ της, όπως λες, «ποπ- ροκ- έθνικ» μουσικής; 
Ασφαλώς η επιτυχία του «my number one» είναι κάτι πάνω πολύ σημαντικό και εγώ γι΄ αυτή την επιτυχία χάρηκα τριπλά. Χάρηκα σαν Έλληνας, χάρηκα σαν Κρητικός επειδή υπήρχε λύρα μέσα σε μια τέτοια επιτυχία, χάρηκα όμως κι ένα παραπάνω επειδή τη λύρα αυτή την έπαιξε ένας δικός μου μαθητής, ο Παναγιώτης.

ΡΙΚΗ ΜΑΤΑΛΛΙΩΤΑΚΗ

Η πλήρης συνέντευξη στο  τεύχος 84  των ΣΤΙΓΜΩΝ

Αναζητείστε Κρητική μουσική από το Μάνο Πυροβολάκη στο Creta Shop