|
| |
|
Σε λίγο καιρό η καινούρια
ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Η σκόνη του χρόνου», θα προβάλλεται
στις αίθουσες. Πρόσφατα, ο παγκοσμίου φήμης Έλληνας σκηνοθέτης
επισκέφτηκε την Κρήτη, από την οποία κατάγεται μάλιστα, καθώς η μητέρα
του είναι από το Γαβαλοχώρι Αποκορώνου, και δέχτηκε πρόθυμα να μας
μιλήσει για την πορεία που τον οδήγησε στην τελευταία του δημιουργία.
|
 |
...Πέσατε σε μια
πολύ καλή εποχή τότε στο Παρίσι όπου, εκτός από τον κοινωνικό αναβρασμό,
συναντούσε τις πρώτες θεωρητικές προσεγγίσεις - τη θεωρεία του δημιουργού,
αργότερα στη δεκαετία του ’60 την ψυχανάλυση, το δομισμό, αλλά και την ίδια την
αναθεώρηση του Χόλιγουντ.
Ήταν μια καταπληκτική εποχή, όχι μόνο για το σινεμά. Εγώ όταν πρωτοπήγα
έκανα φιλμολογία στη Σορβόννη με τον Ζωρζ Σαντούλ, τον ιστορικό του
κινηματογράφου, ο οποίος τελικά σχεδόν με υιοθέτησε και άρχισα να μένω σπίτι
του, τον Ζαν Νουτρί, που έκανε ψυχολογία του κινηματογράφου στην IDHEC, και
παρακολούθησα, επίσης, επί ένα έτος γαλλική φιλολογία, έκανα εθνολογία με τον
Λεβί Στρος.
Με κορυφαίες προσωπικότητες, ο καθένας στον τομέα του.
Ήταν μια πάρα πολύ σημαντική εποχή, πραγματικά, όποιος δεν την έζησε δεν
ξέρει τι θα πει. Υπάρχει μια φράση του Ταλλεϋράνδου, που την έβαλε ο
Μπερτολούτσι στην δεύτερή του ταινία, το «Prima della Revoluzione» («Πριν από
την Επανάσταση»), και λέει: «Όποιος δεν έζησε την εποχή πριν απ’ την Επανάσταση
δεν ξέρει τι θα πει γλύκα της ζωής». Όπως όποιος δεν έζησε την δεκαετία του ’60
δεν ξέρει τι θα πει γλύκα της ζωής. Και στο Παρίσι ειδικά, γιατί τότε το Παρίσι
ήταν κέντρο. Όλα τα ρεύματα ήταν εκεί, όλες οι προτάσεις, όλες οι ιδέες. Δηλαδή,
ο Μάης έγινε το ’68, αλλά είχε αρχίσει από πριν.
Η «Αναπαράσταση» δεν ήταν μια προφανώς πολιτική ταινία. Ο πολιτικός χαρακτήρας
άρχισε να μπαίνει στο σινεμά σας από την δεύτερη, την τρίτη ταινία. Επίσης,
είναι αξιοσημείωτο ότι επιλέξατε να γυρίσετε στην Ελλάδα παρά τη δικτατορία, για
να κάνετε το σινεμά που θέλατε να κάνετε.
Γυρίζω στην Ελλάδα το ’64 - είχα ήδη κλείσει να δουλέψω βοηθός του Αλέν Ρενέ.
Και γύρισα στην Ελλάδα για να δω τους δικούς μου, ήταν καλοκαίρι. Στο δρόμο,
όπως γύριζα, πήρα το λεωφορείο, μ’ άφησε στο Σύνταγμα και με τα πόδια πια
κατέβαινα προς την Αχαρνών, όπου έμενα. Κι όπως κατέβαινα, άκουσα φασαρία, ήταν
τα Ιουλιανά, οι διαδηλώσεις των φοιτητών και όλα αυτά τα πράγματα. Κι έπεφτε
ξύλο. Εγώ είχα μία αρκετά αφηρημένη πληροφόρηση στο Παρίσι για αυτά που
συμβαίνανε. Έφαγα ξύλο, πέσανε τα γυαλιά κάτω, έσπασαν τα γυαλιά μου και είχα
σκύψει στο δρόμο να τα βρω…βέβαια άνευ λόγου και αιτίας όλα αυτά. Και εκεί έπαθα
ένα σοκ, το οποίο κάτι μου έλεγε, κάτι σήμαινε. Γύρισα σπίτι και έπαιρνα
τηλέφωνο την Τόνια Μαρκετάκη με την οποία ήμαστε στο Παρίσι μαζί και μου λέει
«’Έμαθα ότι ήρθες, θα ‘θελες να δουλέψεις στην Δημοκρατική Αλλαγή, να κάνεις
κριτική, αφού ξέρω ότι σε ενδιαφέρει πολύ;» της λέω «Κοίταξε Τόνια, εγώ θα
επιστρέψω στο Παρίσι, δεν μένω». Την άλλη μέρα το πρωί, παίρνω την Τόνια χωρίς
τελείως να το έχω προγραμματίσει και της λέω «Τι είναι ακριβώς;» και έμεινα.
>>>>>>>>>
Νίκος
Τσαγκαράκης
Η πλήρης συνέντευξη
στο
τεύχος 104
των ΣΤΙΓΜΩΝ
Κείμενο και φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορούν να αναπαραχθούν κατόπιν έγγραφης άδειας του εκδότη (niko@stigmes.gr) και με αναφορά στην πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ, το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση στο www.stigmes.gr και αναφορά στον συντάκτη και φωτογράφο
|
