|
| |
|
Οι γονείς του κατάγονται
από το χωριό Λαμπρινή Ρεθύμνου, εκείνος, όμως, γεννήθηκε και μεγάλωσε
στην Αθήνα. Όπως συνήθως συμβαίνει σε όσους μεγαλώνουν σε κρητική
οικογένεια, έτσι και ο Στέφανος Βορδώνης γαλουχήθηκε με τα ήθη και τα
έθιμα της Κρήτης και την αγάπησε δυο φορές περισσότερο, απ’ ότι αν
γεννιόταν και μεγάλωνε στο νησί!
Εντός του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος δεν υπήρχαν μουσικά
βιώματα. Η ανάγκη, όμως, των γονιών του να κρατήσουν ζωντανή την επαφή
τους με την Κρήτη, οδηγούσε όλη την οικογένεια σε κάθε εκδήλωση Κρητών
στην Αθήνα. Η συνεχής επαφή με τη μουσική της ιδιαίτερης πατρίδας του,
δεν άργησε να οδηγήσει το μικρό τότε Στέφανο να πάρει την απόφαση της
ζωής του: να ασχοληθεί, δηλαδή, επαγγελματικά με τη μουσική του τόπου
καταγωγής του. |
 |
Ακολουθήσατε ποτέ
τα βήματα κάποιου, είτε από τους παλιούς είτε από τους νεώτερους λυράρηδες,
θεωρώντας τον πρότυπό σας;
Πρότυπά μου υπήρξαν πάντα όλοι οι πρωτομάστορες και ειδικά ο Μουντάκης. Δε
μπορώ, όμως, να μην αναγνωρίσω και την αξία αρκετών νεώτερων, όπως του Ζαχαρία
Μελεσανάκη, του Μανόλη Ρασιδάκη και πολλών άλλων ακόμα.
Υπάρχει κάποια από τις μέχρι τώρα δισκογραφικές σας δουλειές που να κατέχει
ιδιαίτερη θέση μέσα σας;
Αν και κατά βάθος δε μπορώ να ξεχωρίσω, εν τούτοις νομίζω πως η «Ζωντανή
ηχογράφηση 2», το «Επιτέλους μαντινάδες» και το «Δώδεκα παρά 2» έγιναν
περισσότερο αποδεκτές από τον κόσμο, κάτι που σημαίνει πως ενδέχεται να ήταν και
οι καλύτερες.
Κατατάσσετε τον εαυτό σας στους παραδοσιακούς λυράρηδες;
Ακούστε, γνώμη μου είναι πως έχουμε μπερδέψει τον όρο του παραδοσιακού ή μη
παραδοσιακού λυράρη, μιας, κι αν δε κάνω λάθος, θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμα
μέχρι να μας δοθεί ή να μη μας δοθεί αυτός ο μέγας χαρακτηρισμός. Θα είναι
ανάλογος με το έργο που θα αφήσουμε πίσω μας. Αν τώρα, λέγοντας παραδοσιακός
εννοούμε κάποιους που εξακολουθούν να παίζουν τη λύρα τους, χωρίς άλλες
προσμίξεις ήχων, παρά μόνο τους καθαρόαιμους, τότε εγώ κατατάσσω τον εαυτό μου
στους παραδοσιακούς. Αν και δε χρησιμοποιώ πολλά όργανα, εν τούτοις δε μπορώ να
υποστηρίξω ότι παίζω με ένα λαγούτο μόνο, εφόσον έχω ενσωματώσει στη μουσική μου
τα κρουστά και τις κιθάρες. Παίζω λύρα όπως παίζουνε το 2008 και πιστεύω ότι
εφεξής ο τρόπος αυτός είναι μονόδρομος για την κρητική μουσική, αν θέλει να
επιβιώσει. Το γεγονός αυτό δεν είναι απαραίτητο να θεωρηθεί κακό, από τη στιγμή
που ακόμα και οι παλαιότεροι έδειχναν καθαρά τέτοιες ανανεωτικές τάσεις. Ο
Μουντάκης, πρέπει να ξέρετε, είχε χρησιμοποιήσει ακορντεόν τη δεκαετία του ‘70
και ο Σκορδαλός μπουζούκι. Η διάθεση, δηλαδή, να υποστηριχθεί η κρητική μουσική
κι από άλλα όργανα, υπήρχε ανέκαθεν, άσχετα του ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα. Με
λίγα λόγια, η άποψή μου είναι ότι η μουσική μας πρέπει να αναβαθμίζεται, αλλά
όχι να αλλοιώνεται. Είμαι υπέρ της εξέλιξης, αλλά όχι της παραποίησης.
Εκτός από καλή τεχνική, τί άλλο πιστεύετε πως πρέπει να διαθέτει ένας
καλλιτέχνης για να τον αποδεχτεί το κοινό;
Πάνω απ’ όλα να είναι αληθινός. Ξέρετε, το κάθε είδους κοινό, μα ένα
παραπάνω εμείς οι Κρητικοί, μπορούμε από ένστικτο να καταλάβουμε ποιος
καλλιτέχνης είναι αληθινός και ποιος όχι. Η αλήθεια, λοιπόν, κι όχι το δήθεν και
το βεντετιλίκι είναι βασικά στοιχεία για την αναγνώριση ενός καλλιτέχνη. >>>>>>>>>
Ρίκη
Ματαλλιωτάκη
Η πλήρης συνέντευξη
στο
τεύχος 104
των ΣΤΙΓΜΩΝ
Αναζητείστε Κρητική μουσική από τον Στέφανο Βορδώνη στο Creta Shop
Κείμενο και φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορούν να αναπαραχθούν κατόπιν έγγραφης άδειας του εκδότη (niko@stigmes.gr) και με αναφορά στην πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ, το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση στο www.stigmes.gr και αναφορά στον συντάκτη και φωτογράφο
|
